Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2011

Seg jom

Tot nog toe bleven we redelijk gespaard van slechte gedragingen die Kleine Pruts op school heeft geleerd. Geen lelijke woorden, een sporadische ‘potverdorie’ weleenswaar, maar dat valt nog binnen het aanvaardbare. Ik weet nog hoe ik indertijd gek werd van Grote Pruts zijn ‘maakt mij niks uit’ als antwoord op elke vraag.

Maar ‘ t begint nu toch duidelijk te worden dat Kleine Pruts niet alleen door ons (of de juf) wordt opgevoed, maar dat die klasgenootjes haar ook stilaan beginnen te beïnvloeden. ‘Seg jom’ horen we laatste tijd te pas, maar vooral te onpas.

’t Is zo’n uitdrukking die ik ook weleens durf te gebruiken. Maar dan vooral als uiting van ambetantigheid (“seg jom, stopt daar eens mee”). Of als ik verontwaardigd ben of verschiet van iets (“allez jom, is dat echt waar?”).

Maar ’t wordt ondertussen een vaste uitdrukking van Kleine Pruts. Als antwoord op een vraag krijgen we: “seg jom”, met daarbij rologen en een houding waaruit ze duidelijk laat blijken dat we niet zo’n stomme vragen moeten stellen (hoe het geweest is op school, is blijkbaar een stomme vraag). Ook bezoek moet eraan geloven: “seg jom, da’s mijn pop”, waarbij ze fier aan het bezoek in kwestie haar pop laat zien.

Voor de rest is ze nochtans redelijk beleefd en zegt ze keurig en gepast “alsjeblieft” en “dankjewel”. Maar die “seg jom”, die vraagt nog een serieuse pedagogisch onderbouwde aanpak.

Advertenties

Read Full Post »

Al sinds het begin van zijn eerste leerjaar kijk ik enorm uit naar de dag dat Grote Pruts echt zelfstandig kan lezen. Maar dat gaat dus niet van vandaag op morgen ineens hé, dat lezen. In de grote vakantie bedachten we een beloningssysteem om hem toch maar aan het lezen te houden. Maar saai dat die boekjes zijn! Ik kon het mij eigenlijk wel voorstellen dat er zo voor hem niet veel aan moest zijn.

Nu hij ondertussen niveau AVI-4/5 bereikt heeft, gaat er ineens een wereld voor hem open: de boekjes die hij nu kan lezen zijn écht leuk! Niet meer van die saaie brol van ‘sam en kim die in een boot zitten om een vis te vangen’. Nu gaat het over weerwolven en vampieren. En ook de boeken van Anke De Vries kunnen hem boeien.

Toen ik gisterenavond nog eens op zijn kamer ging kijken om te zien of hij goed in slaap gevallen was, vond ik hem nog klaarwakker, lezend in zijn boek. “Mama, mag ik alsjeblieft nog verder lezen. Het is zoooo spannend”. Ineens zag ik mezelf daar liggen, bijna dertig jaar geleden. Met een klein nachtlampje, want ik moest eigenlijk al lang aan het slapen zijn.

Wat herken ik veel van mezelf in mijn Grote Pruts…

Read Full Post »