Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 1 september 2011

Als we toekomen op familiefeesten klampt Kleine Pruts zich meestal als een aapje aan mij vast: armen en benen stevig rond mij gewikkeld. Probeer haar dan niet neer te zetten, want ze schreeuwt de hele boel bijeen.

Zo’n scenario had ik ongeveer vanmorgen verwacht toen ik haar voor de allereerste keer naar school bracht. Maar nope. Niks daarvan. Ik moest haar in de klas (de eerste dag mogen we ze tot in de klas brengen) direct neerzetten omdat ze op de schuifaf wou (die staat dus IN de klas – serieus). De andere kindjes weken niet van de zijde van hun ouders, maar die van mij had dus totaal geen behoefte aan mijn gezelschap. Daar stond ik dan. Gewoon blijven ronddraaien leek mij redelijk zinloos. Een kus kon er nog juist af, maar veel tijd had ze daar niet voor, want ze kon niet wachten om naar de poppenhoek te gaan. “Dag mama”, zei ze nog. En weg was ze.

Dat verliep dus vlotter als verwacht.

De boodschap van het kleedje is, denk ik, overgekomen. De juf weet na één dag al welk vlees ze in de kuip heeft. ” ’t Is wel een heel andere dan haar broer hé”, zei ze. “Ze laat duidelijk blijken wat ze wilt en niet wilt”. Blijkbaar had ons Kleine Pruts de juf al getrakteerd op rologen en een “jaha, dat weet ik wel” op haar eerste schooldag.

En na de school heeft ze nogmaals laten zien dat er wel wat karakter zit in dat kleine lijfke. Bij het (her)inschrijven van Grote Pruts op de muziekschool, trok ze ieders aandacht door: languit in de gang te gaan liggen, haar wijsvinger naar mij op te steken met de woorden: “als ikke nu geen koeksje krijg, ikke heel boos worden, gij stoute mama”, gelijk een wilde door de gang lopen, op de piano willen gaan staan… En ik zag iedereen lachend en vertederd naar haar kijken: wat een schattig meisje met pit.

En toen moest ik weer denken aan zo’n tien jaar geleden, toen Manlief en ik in Hasselt een meisje zagen lopen door de stad. Ze moet zo’n 3 jaar geweest zijn en de ‘attitude’ straalde ervan af: de manier waarop ze liep (stevige en zeer zelfzekere stap), haar blik (hier ben ik)… heel haar houding trok ieders aandacht, en je kon niet anders dan lachen met zo’n wervelwind. We zeiden toen tegen elkaar hoe cool het wel niet zou zijn als we ooit ook zo’n dochter mochten hebben. Welja…

Nu vind ik het toch vooral vermoeiend.

Read Full Post »

Daar gaan ze

Read Full Post »