Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2011

Dat pinnen op Pinterest, dat is dus niet alleen een (aangenaam) tijdverdrijf, maar dat levert ook nog iets op. Nieuwe dingen op tafel bijvoorbeeld.

Zoals deze kip met kokos-limoen-pindasaus. Dit zal regelmatig op het menu staan.

Zondag aten we spiegelei, gebakken in de oven in een muffin-blik waarin eerst hesp werd gelegd. Vervolgens bestrooid met parmenzaanse kaas en lenteui. Ook dit is een succes te noemen en voor herhaling vatbaar.

De groene smoothies vielen vooral bij Manlief in de smaak. Ik vind dat ook wel lekker, maar krijg dat ’s morgens niet zo goed binnen. Wel een geweldig idee om je smoothies in een muffin blik te doen en vervolgens in te vriezen. Dit bespaart heel wat tijd ’s morgens.

Het chocolade roomijs met pecannoten en marshmallows was lekker, maar volgende keer voeg ik geen marsmallows meer toe. Dan ga ik de noten eerst dompelen in versgemaakte caramel.

Het zakje voor de gsm lader is al heel handig gebleken en steekt de ogen uit van mijn collega’s. Misschien toch maar een paar voor hen ook maken.

De bad krijtjes waren dan weer een grote mislukking. Bij het smelten in de microgolf op de laagste temperatuur, begon dat te borrelen en zelfs te schuimen. Au-bain-marie laten smelten lukte ook al niet. Uiteindelijk kreeg ik toch een vies papje dat ik, nadat er kleurstof onder werd gemengd, in een ijsblokding kreeg geduwd. Maar het eindresultaat bleef een vieze gekleurde brok zeep. Weinig aanlokkelijk om mee te gaan tekenen in bad. Niet zoals deze op de foto hieronder dus.

Het monsterkussen was plezant om te maken en om cadeau te geven. L. kreeg het voor zijn 5e verjaardag. Spijtig genoeg heb ik geen foto’s van mijn versie. Het toffe van deze knuffel is, dat het allemaal wat schots en scheef moet zijn.

Het is misschien verslavend. Maar Pinterest is zo’n ongelofelijke bron van inspiratie, dat ik er graag wat uurtjes doorbreng.

Advertenties

Read Full Post »

Rok met plooien

’t Is nu niet bepaald de eerste rok die ik maak, maar wel de eerste in lange tijd dat geen A-lijn is. Ik had eens zin in iets anders en nam de rokkenspecial van de Knipmode van een hele tijd (2009?) geleden (rok 104a, voor de geïnteresseerden – stof: Coquelicot van Petit Pan van bij Vermiljoen). Eens geen zelf getekend patroon, maar netjes de uitleg van een ander gevolgd. ’t Is te zeggen: het striklint heb ik weggelaten. Er zijn grenzen in het volgen van anderen ;-).

Eigenlijk is dit helemaal niet moeilijker dan een A-lijn. Vier plooitjes vooraan, vier plooitjes achteraan. Zijkanten aan elkaar stikken. Beleg in de taille. Blinde rits erin. Onderkant omzomen. Meer is er niet aan. Misschien dat ik dat toch maar eens wat vaker moet doen, zo’n patroon met uitleg volgen. Da’s goed voor het zelfvertrouwen.

Read Full Post »

Betweter

Gisteren had ik een serieus gesprek met Kleine Pruts. Voor zover een gesprek met een 2,5 jarige serieus kan zijn uiteraard. Ze zat in bad en het ging over gevoelens. Over hoe mama verdrietig wordt als zij zegt dat ik een stoute mama ben. En daarna ging het over verdrietig zijn in het algemeen, over boos, bang en blij zijn… Ik had echt de indruk dat ik tot haar doordrong. Tot ik bij de vraag: “en wat is Kleine Pruts nu?”als antwoord: “nat”, kreeg.

Read Full Post »

Als we toekomen op familiefeesten klampt Kleine Pruts zich meestal als een aapje aan mij vast: armen en benen stevig rond mij gewikkeld. Probeer haar dan niet neer te zetten, want ze schreeuwt de hele boel bijeen.

Zo’n scenario had ik ongeveer vanmorgen verwacht toen ik haar voor de allereerste keer naar school bracht. Maar nope. Niks daarvan. Ik moest haar in de klas (de eerste dag mogen we ze tot in de klas brengen) direct neerzetten omdat ze op de schuifaf wou (die staat dus IN de klas – serieus). De andere kindjes weken niet van de zijde van hun ouders, maar die van mij had dus totaal geen behoefte aan mijn gezelschap. Daar stond ik dan. Gewoon blijven ronddraaien leek mij redelijk zinloos. Een kus kon er nog juist af, maar veel tijd had ze daar niet voor, want ze kon niet wachten om naar de poppenhoek te gaan. “Dag mama”, zei ze nog. En weg was ze.

Dat verliep dus vlotter als verwacht.

De boodschap van het kleedje is, denk ik, overgekomen. De juf weet na één dag al welk vlees ze in de kuip heeft. ” ’t Is wel een heel andere dan haar broer hé”, zei ze. “Ze laat duidelijk blijken wat ze wilt en niet wilt”. Blijkbaar had ons Kleine Pruts de juf al getrakteerd op rologen en een “jaha, dat weet ik wel” op haar eerste schooldag.

En na de school heeft ze nogmaals laten zien dat er wel wat karakter zit in dat kleine lijfke. Bij het (her)inschrijven van Grote Pruts op de muziekschool, trok ze ieders aandacht door: languit in de gang te gaan liggen, haar wijsvinger naar mij op te steken met de woorden: “als ikke nu geen koeksje krijg, ikke heel boos worden, gij stoute mama”, gelijk een wilde door de gang lopen, op de piano willen gaan staan… En ik zag iedereen lachend en vertederd naar haar kijken: wat een schattig meisje met pit.

En toen moest ik weer denken aan zo’n tien jaar geleden, toen Manlief en ik in Hasselt een meisje zagen lopen door de stad. Ze moet zo’n 3 jaar geweest zijn en de ‘attitude’ straalde ervan af: de manier waarop ze liep (stevige en zeer zelfzekere stap), haar blik (hier ben ik)… heel haar houding trok ieders aandacht, en je kon niet anders dan lachen met zo’n wervelwind. We zeiden toen tegen elkaar hoe cool het wel niet zou zijn als we ooit ook zo’n dochter mochten hebben. Welja…

Nu vind ik het toch vooral vermoeiend.

Read Full Post »

Daar gaan ze

Read Full Post »