Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 16 december 2010

Vroeger, voor er kinderen waren en voor ik Manlief kende, ging ik vaak naar de film. Heel vaak. Zeker 1x per week. En toen gebeurde het wel vaker dat ik iets zag dat zo mooi/goed/pakkend/… was, dat ik er even van ‘van slag’ was. Maar de laatste jaren zijn het vooral mijn kinderen die mij emotioneel maken ;-).

Gisteren ging ik echter nog eens echt naar de cinema (de Lumière in Maastricht, dus niet zo’n super commerciële bioscoop die je in elke stad wel hebt en waar ze overal dezelfde films draaien). En ik zag er ‘Catfish’, een documentaire die omschreven wordt als thriller met heel wat Hitchcock invloeden. Op het puntje van mijn stoel van de spanning heb ik niet echt gezeten. Wel diep weggezakt in de zetel met tranen die over mijn wangen rolden.

De film liet mij wat verdwaasd achter. Iedereen kan op het internet zijn wie hij of zij wil zijn. En ik vermoed dat iedereen zich op facebook, blogs, twitter, … wel iets anders/beter/stoerder/grappiger/… probeert voor te doen dan in ’t echt. Maar wat als je hier echt ver in gaat? Als je een ander leven voordoet op internet voor die online vrienden? Kwets je dan mensen,  die eigenlijk geen ‘echte’ vrienden zijn? Of zijn dit ondertussen wel ‘echte’ vrienden?
Het lijkt in eerste instantie allemaal heel simpel: breken met die ‘onechte’ vrienden. Maar hierin vind ik de film/documentaire dan weer subliem: ze gaat op zoek naar de mensen achter de misleiding, naar hun beweegredenen en laat de echte/pure/mooie mensen zien. Niets is wat het op het eerste zicht lijkt… Zonder teveel weg te willen geven -jullie moeten tenslotte allemaal nog gaan kijken!- is het vooral Vince die mijn hart heeft gestolen: in eerste instantie lijkt hij wat achterlijk en denk je wel te begrijpen waarom hij twee gehandicapte zonen heeft. Maar de wijsheid van die man… Ik krijg er opnieuw rillingen van.

Advertenties

Read Full Post »