Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2010

Secret Santa

23 december vond ik ’s avond een kaartje in de brievenbus: ik mocht een pakje gaan afhalen bij de post! Joehoe, mijn Secret Santa was er. Dus op 24 december trotseerde ik de sneeuw (man man, zo gevaarlijk als die dag heb ik de wegen er nooit eerder bij weten liggen – maar alles voor Secret Sante hé). En ik kreeg er dit…

 

 

En ik moest mij inhouden om het niet meteen open te doen, maar eerst netjes een paar fotootjes te trekken.

Spannend hé…

Mijn cadeautjes waren zeer goed ingepakt. En mijn geduld werd op de proef gesteld.

Maar het was het waard. Kijk maar eens wat ik allemaal kreeg: een mooie gepersonaliseerde ovenschaal – precies de maat die ik nodig had , een toffe fotokader die mijn naaiplek gaat opvrolijken en leuke vlaggetjes-muurstickers. Deze gaan over een aantal maanden – als ze klaar is voor een groter bed en we haar kamer echt gaan inrichten – een centrale plek op de muur van Kleine Pruts krijgen.

Bedankt Mammie Sarah voor je mooie cadeaus.

Zelf was ik natuurlijk ook Secret Santa. Ik mocht iets maken voor Greet van Pimpajoentje. Gemakkelijk vond ik dat toch niet, om iets te maken (want dat stond van het begin al vast) voor iemand die ik niet kende. Dus moest ik het doen met de wishlist (rood, oranje, grasgroen, hemelsblauw, bolletjes, bloemetjes,…) en dankzij haar blog (die ik in het geheim begon te volgen) ontdekte ik dat zij studeert. Een messenger-tas leek mij dan ook wel handig. Eentje met veel zakjes in én die dicht gegespt kan worden (al werd die gesp niet helemaal correct gemonteerd). Toch een opluchting om te horen dat het in de smaak gevallen is.

Bedankt lieve Tess dat je Santa’s kleine elfje wou zijn en je deze fantastische cadeautjesketting hebt willen organiseren.

Read Full Post »

Read Full Post »

Tricot rok

De laatste rokken die ik mij maakte, zijn allemaal hetzelfde: simpele A-lijntjes, in tricot (of ander soepelvallende stof) met bovenaan een stuk rekbare tailleband. Geen rits die erin moet gezet worden. Zit gemakkelijk en is zo klaar!

Ere wie ere toekomt: het idee komt van bij Riet. Zij maakte een zwangerschapsrokje met een rekbare tailleband in tricot en dit idee heb ik sindsdien gewoonweg gecopieerd. Het rokdeel zelf kan je, net als Riet, ook in gewone katoen maken, maar ik kies tegenwoordig voor tricot. Een paar zaterdagen geleden kreeg ik namelijk kleur- en stijladvies en ik moet de ‘stugge’ stoffen laten hangen en voor ‘soepele’ stoffen kiezen. Iets wat ik eigenlijk al min of meer wist (want daarom droeg ik altijd diezelfde kleedjes en rokken en bleven anderen gewoon in mijn kast hangen). Maar bon, dat kleur- en stijladvies, daar wijd ik misschien nog wel eens een aparte blogpost aan, want dat was wel de moeite.

De rokjes dus… Riet heeft een prachtige uitleg neergeschreven, maar ik gebruik een andere -wellicht minder orthodoxe- manier. (Als het een echte zwangerschapsrok is, zou ik wel haar methode toepassen, want dan is zo’n ‘buikuitsnijding’ toch wel handig.) Je meet het breedste punt op je heupen en vertrekt hiervan. Deze omtrek deel je door twee (voor vóór- en achterkant). Dit is de breedte van de bovenkant. Hierna bepaal/kies je de lengte van de rok en schuint een beetje uit naar buiten toe (voor de A-lijn). Het schema hieronder trekt dan wel op niks (sorry, tekenen is echt niet één van mijn talenten), maar hopelijk  is het wel een beetje duidelijk.

Op deze manier krijg je twee identieke rokdelen waarvan je de zijnaden (denk eraan om naadtoeslag bij te tekenen!) aan elkaar naait. Voor de rekbare tailleband vertrek ik van een topje. Ik koop deze spotgoedkoop in de Action (maar je kan ze overal vinden) en bewust één of twee maten te klein. Het is de bedoeling dat het straks wel rekt (en je moet kunnen ademen), maar toch ook strak blijft zitten (je rok mag niet afzakken) als tailleband. De onderste 20 à 30 cm (afhankelijk hoe breed je de tailleband wilt: 10cm of 15cm – kan natuurlijk ook altijd breder of smaller) knip je hiervan af om als tailleband te gebruiken. Van dit afgeknipt stuk, stik je de afgeknipte bovenkant met een rekbare steek vast aan de bovenkant van de rok (goede kanten tegen elkaar). Aangezien de tailleband smaller zal zijn dan de rok, zal je de tailleband moeten uitrekken tot deze ‘past’ op de rok. (Dit lijkt moeilijker dan het is.) Vervolgens plooi je de tailleband dubbel naar binnen en stik je de onderkant (wat de netjes afgewerkte onderkant van het gekochte topje is) vast aan de binnenkant van de rok, dicht tegen de onderkant van de tailleband aan de andere (goede) kant. Hierna alleen nog de onderkant omzomen (met een tweelingnaald) en de rok is klaar.

Als je dat zo bekijkt, lijkt de rok te ‘fronsen’, doordat je deze hebt vastgestikt aan een smallere tailleband. Maar eens je deze aanhebt zie je hier niks meer van, aangezien de tailleband gaat uitrekken. Echt ‘schoon’ is zo’n tailleband niet, maar ik draag mijn bloezen daar toch altijd op, dus ge ziet daar niks van. En ’t is lekker praktisch als ge eens goed wilt gaan eten ;-).

Read Full Post »

Vroeger, voor er kinderen waren en voor ik Manlief kende, ging ik vaak naar de film. Heel vaak. Zeker 1x per week. En toen gebeurde het wel vaker dat ik iets zag dat zo mooi/goed/pakkend/… was, dat ik er even van ‘van slag’ was. Maar de laatste jaren zijn het vooral mijn kinderen die mij emotioneel maken ;-).

Gisteren ging ik echter nog eens echt naar de cinema (de Lumière in Maastricht, dus niet zo’n super commerciële bioscoop die je in elke stad wel hebt en waar ze overal dezelfde films draaien). En ik zag er ‘Catfish’, een documentaire die omschreven wordt als thriller met heel wat Hitchcock invloeden. Op het puntje van mijn stoel van de spanning heb ik niet echt gezeten. Wel diep weggezakt in de zetel met tranen die over mijn wangen rolden.

De film liet mij wat verdwaasd achter. Iedereen kan op het internet zijn wie hij of zij wil zijn. En ik vermoed dat iedereen zich op facebook, blogs, twitter, … wel iets anders/beter/stoerder/grappiger/… probeert voor te doen dan in ’t echt. Maar wat als je hier echt ver in gaat? Als je een ander leven voordoet op internet voor die online vrienden? Kwets je dan mensen,  die eigenlijk geen ‘echte’ vrienden zijn? Of zijn dit ondertussen wel ‘echte’ vrienden?
Het lijkt in eerste instantie allemaal heel simpel: breken met die ‘onechte’ vrienden. Maar hierin vind ik de film/documentaire dan weer subliem: ze gaat op zoek naar de mensen achter de misleiding, naar hun beweegredenen en laat de echte/pure/mooie mensen zien. Niets is wat het op het eerste zicht lijkt… Zonder teveel weg te willen geven -jullie moeten tenslotte allemaal nog gaan kijken!- is het vooral Vince die mijn hart heeft gestolen: in eerste instantie lijkt hij wat achterlijk en denk je wel te begrijpen waarom hij twee gehandicapte zonen heeft. Maar de wijsheid van die man… Ik krijg er opnieuw rillingen van.

Read Full Post »

Twee!

Gisteren lag ze nog als een hulpeloos pakske in mijn armen, en vandaag… is ze twee!

Net op de valreep kreeg ik haar verjaardagsjurk klaar: de birthdayparty dress (what else!) van Oliver+S in een prachtige Kokka stof, alles van bij Vermiljoen. Die patroontjes van Oliver+S zijn misschien niet de goedkoopsten, maar wel de aanschaf waard: mooie, simpele patronen met een heel duidelijke uitleg. Daar kan de Knipmode of Burda nog iets van leren.

Vandaag moet er ook getrakteerd worden voor de vriendjes bij de onthaalmoeder. Roze (hema) koeken met een zelfgemaakte sleutelhanger. Voor de jongens met Pluk van de Petteflet en voor de meisjes met Aagje (uit Pluk van de Petteflet). De tekeningen van Fiep Westendorp werden ingescand, geprint op transferpapier en gestreken op witte katoen. Met de overlock werden er hierna kussentjes van gemaakt (met restjes uit de lappenmand).

Erg netjes is het natuurlijk niet, om de tekeningen van iemand anders te gebruiken. Maar ik probeer mezelf goed te praten doordat ze niet voor commercieel gebruik zijn én de figuurtjes van Fiep Westendorp ondertussen zo’n gemeengoed zijn geworden, dat iedereen ze wel kent en weet dat ze van haar zijn.

Read Full Post »

Bedorven

Geef een vinger en ze nemen een arm. Dat spreekwoord lijkt helemaal van toepassing op Kleine Pruts.

Nadat de amandelen van Kleine Pruts verwijderd werden, verdiende ze wel wat extra aandacht. Vooral voor mijn eigen gemoedsrust, verhuisden we haar bedje (tijdelijk!) naar de ouderlijke slaapkamer. Erg gezellig, zo wakker worden en meteen naar dat klein slapend dutske kunnen kijken.

Maar dat klein dutske is ondertussen (gelukkig!) helemaal aan de beterhand. En ze profiteert serieus van de situatie. Zo is ze niet meer content dat ze bij ons op de kamer mag slapen, maar moet ik bij haar blijven tot ze slaapt. “mama kijke”, zegt ze, terwijl ze naar de tv op de slaapkamer wijst. En dan lacht ze haar liefste lachje. Dus ja, dan blijft ge maar bij haar liggen. ’t Is niet dat ik nog honderdenéén dingen te doen heb tegen haar verjaardag volgende week hé (duh!!!!). En vervolgens lacht ze opnieuw haar liefste lachje en steekt ze haar handje uit, dat ik dan moest vasthouden tot ze stilaan (hééééééééél langzaamaan) in slaap valt.

Ik geniet ervan zolang het duurt, maar in het weekend verhuist haar bedje terug naar haar eigen kamer. Onverbiddelijk!

Read Full Post »

Amandelen

Vandaag werden de amandelen van Kleine Pruts ‘getrokken’. Standaardingreep… Maar aangezien noch ikzelf, noch Manlief, noch Grote Pruts ooit onder volledige narcose zijn geweest, vond ik het doodeng.

Ik hield mij nochtans heel flink, voor Kleine Pruts. Zelfs toen ze op de operatietafel weg begon te draaien (ik had het geluk bij haar te mogen blijven tot ze ‘sliep’). Maar toen er iemand van de verpleging over mijn rug wreef en zei dat het voor de mama veel erger is dan voor de kindjes zelf, kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Sissy dat ik ben…

Alles ging heel vlot. De pijnmedicatie deed zijn werk, dus het zag ernaar uit dat we rond twee uur thuis zouden zijn.

Maar dan… een bloeding, opnieuw onder narcose (maar nu mocht ik er niet bijblijven tot ze sliep), een maag die leeggepompt moest worden omdat er te veel bloed in zat, Manlief die het effe te zwaar kreeg nadat Kleine Pruts terug  bij ons was (combinatie van de warmte, de weeïge bloedgeur, ziekenhuisgeur in het algemeen) en net niet tegen de vlakte ging (maar het scheelde niet veel).

Al bij al, ben ik blij dat we toch naar huis zijn mogen komen en dat Kleine Pruts precies niet al te veel af ziet. Morgen zal vandaag alleen nog een nare herinnering zijn.

Read Full Post »

Older Posts »