Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2010

The postman always rings twice

’t Is iets wat ik wellicht al van kindsbeen af heb, maar pas zo’n tien jaar geleden heb ik het echt ontdekt en mij ook laten onderzoeken: ik ben een slaapwandelaar. Gelukkig is hier geen medische oorzaak voor, maar is het louter genetisch. Mijn moeder is (of was?) ook een slaapwandelaar en ook Grote Pruts heeft het te pakken.

Ooit was het best wel akelig. Bijvoorbeeld toen ik alleen woonde (ik kende Manlief nog maar net) en juist voor ik de deur wilde uitstappen -sleutels in de hand- om met mijn auto naar het werk te vertrekken (aangekleed, lenzen aan, geschminkt…) mij realiseerde dat er toch iets niet ‘juist’ was. ’t Was half vier ’s nachts! Dat was wat er niet klopte. Ik vraag me nog altijd af wat er zou gebeurd zijn als ik effectief in mijn auto gestapt zou zijn. Wellicht niks. Want zolang een slaapwandelaar zich aan routine kan vastklampen is er geen gevaar.

Wat ook wel creepy was, was toen men mij op het werk vertelde dat het de nacht voordien zo fel geonweerd had. Wist ik niks van. Of wacht… toch wel. Ineens schoot er een herinnering naar boven dat ik naar de bliksem had staan kijken aan het raam vooraan in de living. Alleen… lag mijn slaapkamer achteraan. Moet een vreemd beeld geweest zijn voor eventuele voorbijgangers.

Eigenlijk dacht ik dat ik ervan af was. Alleen om naar het toilet te gaan sta ik nu soms af en toe nog op. Manlief weet het meteen of ik wakker ben of niet: als ik geen licht aansteek ben ik niet wakker.
Tot vanmorgen de postbode een wel heel schaars geklede Prutsen aan de deur kreeg. Manlief was al opgestaan en zich aan het aankleden om de deur te gaan open doen (de postbode had al 2x gebeld en was duidelijk aan het wachten). Maar ik moet toch langs hem door geglipt zijn. Pas toen ik Manlief boven hoorde gniffelen nadat de postbode mij zei: “Ga maar terug naar binnen mevrouw. ’t Is veel te fris buiten.”, werd ik wakker en realiseerde mij dat ik beter hem had laten open doen. Of dat ik tenminste zelf iets meer had kunnen aantrekken.

En nu is Manlief ongerust dat deze postbode ons iedere morgen gaat komen wakker bellen.

Read Full Post »

Oost West Thuis Best

Zo eens om de zoveel jaar gaan wij met vakantie. En dat vraagt van mij enorm veel overtuigingskracht en sleurwerk om Manlief mee te krijgen. Dit jaar gingen we eens ‘wild’ doen: we zouden naar Zweden gaan. Ik weet het… maar weet dat voor Manlief dit zéér exotisch is. We kregen hulp van zowel collega’s als een grote fan van Zweden, maar zelfs zij konden er niks aan veranderen dat wij nu eenmaal juist die week zouden gaan als alle Zweden ook vakantie hebben. En hun vakantiehuisjes dus ofwel niet vrij waren ofwel schandalig duur. Na een erg teleurstellende zoektocht naar een huisje, realiseerden we ons dat Zweden gewoon niet haalbaar was.

En als we dan toch niet konden gaan naar waar ik wilde, had ik ook geen goesting om langer dan een halve dag in de auto te zitten (het vliegtuig proberen we te vermijden). Dus kozen we de ‘veilige’ optie: Center Parcs in Zeeland. Hier waren we zo’n vier jaar geleden al geweest en dit was ons goed bevallen.

Zeeland is prachtig! Ik kan niet begrijpen dat er zoveel naar de Belgische kust wordt gegaan terwijl de kust daar veel mooier is. Zonder een lelijke dijk die volgebouwd is met nog lelijker appartementen. En van hieruit is het dan ook nog eens dichterbij.

Center Parcs is ideaal als je kleine kinderen hebt die nog een middagdutje moeten doen. Terwijl Manlief wat las en internette als Kleine Pruts aan het slapen was, gingen Grote Pruts en ikzelf zwemmen. Maar het typisch toeristisch/commercieel sfeertje moet je er wel bij nemen. En daar hadden we deze keer toch meer moeite mee. Wellicht was dit de laatste keer in zo’n bungalow park. Ach ja, tegen dat wij nog eens op vakantie gaan, zal Kleine Pruts toch geen middagdutje meer nodig hebben ;-).

En wat is volgens Manlief nu het fijnste aan vakantie? Terug thuiskomen, beseffen in wat voor een fijn huis wij wonen, en vooral: in uw eigen bed slapen. Heel eerlijk… ik moet hem (een beetje) gelijk geven.

Read Full Post »

Grote Pruts heeft een groeischeut gekregen. Al zijn t-shirts van vorig jaar zijn net iets te kort. Dus had hij er nieuwe nodig. Er zijn er hele schone op de markt, maar die kosten vaak veel geld. En dat kan ik er niet aan geven. Dus werden er goedkope effen t-shirts gekocht die werden opgesmukt met flockfolie (of strijkvelours).

Autootjes en diertjes vindt hij niet meer ‘cool’, dus gingen we op zoek naar andere tekeningen/symbolen om te flocken. Het idee van het ‘android mannetje’ (wit shirt) komt van Manlief. Hij heeft namelijk geen i-phone of blackberry. Neen, hij heeft een ‘android’. Vergis u niet, want blijkbaar is dat iets heel anders. (Niet dat ik dat zou weten, maar er is mij herhaaldelijk op gewezen). Voor het oranje t-shirt: Manlief en ikzelf vinden het wel grappig om Grote Pruts te laten rondlopen in een t-shirt met het symbool voor ‘biologisch gevaar’. ’t Is dus niet dat wij hier grote fans zijn van Biohazard ;-).

Overschotjes worden niet weggesmeten. Ah neen, wij zijn zuinig. Kleine restjes werden kris kras door elkaar op een t-shirt gestreken. En zo zijn zowel vader als moeder vertegenwoordigd in de t-shirten collectie: de informaticus in het android manneke, de psycholoog in het vlekken t-shirt.

Read Full Post »

Bandwerk

Dames kunnen niet genoeg kleren hebben. En kleine dametjes die regelmatig smossen met hun eten, hebben eens zoveel kleren nodig. Dus deed ik de voorbije dagen hier bandwerk. Mooie stoffen (mijn favorieten komen van bij stoffen en sloffen) werden omgetoverd tot simpele A-lijn jurkjes. Ah ja, het moest snel gaan. En eerlijk gezegd vind ik zo’n A-lijntje precies wat het moet zijn: simpel, schoon en snel klaar.

Het belooft nog een lange hete zomer te worden. Ze zullen dus wel van pas komen. En volgend jaar draagt ze ze gewoon als bloesje op een broek.

Mijn favoriet? Dit blauwe met het meisje, mijn eerste. Kijk maar eens hoe schoon ze daarmee is.

Het heeft trouwens even geduurd vooraleer ik een foto had waarop het kleedje een beetje deftig te zien was 😉

Read Full Post »

Grote Boom is ziek

Geboorte en dood… ’t zijn zeer ingrijpende gebeurtenissen. En als ze heel dicht bij elkaar liggen, zoals het overlijden van onze pa, twaalf dagen voor de geboorte van Kleine Pruts, is dat niet alleen voor mij enorm emotioneel. Maar ook voor Grote Pruts, toen nog geen vijf, was het meer dan zijn kleine hersentjes konden bevatten.

Die zus, daar leeft hij ondertussen elke dag mee en daar heeft hij zich goed aan kunnen aanpassen. Maar dat zijn voke er niet meer is en hij hem ook nooit meer zal kunnen zien, da’s voor hem wat moeilijker te begrijpen.

Gelukkig dat er boeken zijn die het praten erover wat makkelijker maken. Ik was dan ook heel blij dat ik de give away bij Mme Zsazsa mocht winnen en het kinderboek ‘Grote Boom is ziek’ van Nathalie Slosse mocht ontvangen. En nog wel persoonlijk gesigneerd voor Grote en Kleine Pruts.

Het boek omschrijft op een zeer bevattelijke manier hoe Snuiter omgaat met het ziek zijn van Grote Boom. Nathalie haar ervaring met borstkanker inspireerde haar tot dit prachtige boek. Het is niet alleen een voorleesboek, maar ook een prentenboek mét achteraan leuke knutselideeën.

Grote Pruts en ik genieten keer op keer als we dit boek lezen. Maar de eerste keer was de meest bijzondere. Met een stil stemmetje zei hij achteraf: “maar bij voke konden ze de houtwormpjes niet meer weg krijgen”. En toen pakten we elkaar eens goed vast.

Read Full Post »

Voor Anna

Ne keer een foto van een kindje mét gezicht. ’t Is eens iets anders dan mijn hoofdloze prutsen. Voor alle duidelijkheid: dit schattig meisje is niet Kleine Pruts. ’t Is de kleine pruts van Juffrouw Baele, Anna.

Ik realiseer mij ineens dat ik hier nog geen foto’s heb laten zien van wat mijn give-away indertijd is geworden. Juffrouw Baele wou graag een jurkje voor dochter Anna en na wat heen en weer gemail, werd dit het resultaat:

Toen twijfelde ik al over die onderste strook. En ook nu blijf ik denken dat het misschien mooier was geweest zonder. Of toch zeker met een gele paspel tussen het blauwe en de onderste strook. Al een geluk dat haar mama wel tevreden was. Maar zo’n mooi snoetje als Anna staat dan ook met alles.

Toen  mij de vraag werd gesteld of ik niet nog een kleedje voor Anna wou maken, de tea party sundress, twijfelde ik geen moment. Normaal gezien zou ik dat bloedeng vinden, maar aangezien zij wist aan welke kwaliteit ze zich mocht verwachten, was ik al veel relaxer om voor iemand anders te naaien.

Over stof en knoopjes moest ik al niet nadenken. In Parijs werd namelijk niet alleen maar koffie gedronken ;-). Er werd ook stof gekocht!

Read Full Post »

Onderstaande vind ik nu eens echt straf. Ik dacht nog van mijn cursus statistiek erbij te nemen en aan kansberekening te gaan doen. Maar toen wist ik precies toch zinvoller activiteiten te verzinnen.
Octopus Paul voorspelt... nog niet!

Octopus Paul uit het Duitse aquarium Sea Life in Oberhausen voorspelde de afgelopen weken alle uitslagen van de wedstrijden van Duitsland goed. De verzorgers stoppen bij de voorspellingen mossels in twee dozen met daarop de vlaggen van de landen die tegen elkaar spelen. De doos die Paul kiest, staat voor het winnende land.

Read Full Post »

Older Posts »