Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2010

Gehaakt kleedje

Toen ik begin april met Kleine Pruts in het ziekenhuis logeerde, had ik ineens een zee van tijd, aangezien ik gekluisterd was aan die ziekenhuiskamer. TV kon me niet boeien en na één dag had ik het wel gehad met de Humos, Flairs, Storys en consoorten. Zelfs in Edward en Bella had ik geen zin. Toen Manlief mij een avond kwam aflossen en ik even naar huis kon, pakte ik in de rapte nog een bol garen en mijn haaknaald mee. Zonder idee wat ik ermee zou doen. Uit verveling ben ik dan beginnen haken. Zomaar, zonder doel. Met dat de lap groter werd dacht ik in eerste instantie nog aan een vestje. Maar daarvoor bleek het dan weer te breed. En ik haakte maar verder. Tot er ineens een lampje ging branden: als ik naar boven toe zou versmallen en een dichtere steek zou haken en er dan bandjes aan zou voorzien, kon het een soort van popover sundress worden (voor zover een kleedje in wol natuurlijk een ‘sundress’ kan zijn).

Het eerste pand was af toen we naar huis vertrokken. Het tweede was ook vrij snel klaar. Het langst heb ik gehaakt aan de schouderbandjes. Je denkt dat je zo’n smalle bandjes wel eens effe in de rapte zal maken, maar dat valt dus dik tegen. Om deze wat steviger te maken haakte ik deze met allemaal vasten, waardoor het dus veeeeeeeel trager ging. En eens alle stukken klaar waren, duurde het weer even vooraleer ik goesting had om die lappen aan elkaar te naaien. Hoe graag ik ook naai met mijn stikmachien, met de hand naaien is nu niet bepaald één van mijn favoriete bezigheden. Maar hé, ’t is klaar geraakt en ik vind het nog schoon ook. Al is het eerder een overgooierke geworden, gezien het zo ‘doorschijnend’ is.

Kijk ne keer hoe schattig Kleine Pruts haar nieuwe schoentjes zijn.

Advertenties

Read Full Post »

Victory!

Vandaag voelde als een overwinning. Voor het eerst in 17 maanden at Kleine Pruts mee met ons aan tafel. En… ze at hetzelfde als ons (nog steeds gemixt; stapje voor stapje hé) en ze at zelf! Wie had dat twee maanden geleden nog maar durven dromen. Ze eet! En bovendien eet ze wat en wanneer wij het willen. Jeuj!

Read Full Post »

Slik

Sommige opmerkingen kunnen behoorlijk confronterend zijn. Zo was er vanmiddag op kantoor de jongeman die vertelde over de politiecontroles verderop in onze straat. Maar ik moest mij geen zorgen maken en kon gerust die weg nemen: ze controleerden alleen de ‘jonge mensen’.

*slik*
Toch maar investeren in een goeie anti-rimpelcrème?

Read Full Post »

Mei mag dan uitgeroepen zijn tot rokjesmaand, een jurk is pas echt handig. Niet nadenken over een passende blouse of trui. Eén stuk en volledig gekleed. Vorig jaar kocht ik mij een paar jurken en heb het gemak hiervan leren kennen. Dit jaar wil ik er een paar zelf maken. De eerste is een feit. Deadline was de zilveren bruiloft van mijn broer waar we gisteren naartoe mochten, en vrijdag om 22u werkte ik de zoom nog af. Compleet relax, want ik wist dat het wel ging lukken ;-).

Het patroon komt uit de Knipmode van mei vorig jaar en zou een eventueel (aheum) buikje verbergen. Klopt, volgens mij is dit tevens de ideale zwangerschapsjurk. Super gemakkelijk! Ik zou hem nooit meer uittrekken.

De petrolblauwe tricotstof komt van het stoffenspektakel en ik heb spijt dat ik niet meer heb meegebracht. Met mijn (al niet meer zo) nieuwe naaimachine stikt tricot even gemakkelijk als gewone katoen. Heerlijk, want een jurk in tricot zit toch net iets fijner.

Dit patroon is uitgetest en goedgekeurd. Op naar de volgende jurken!

Als ik de foto’s zo bekijk, kan deze stof precies beter wel gestreken worden.

Read Full Post »

Kiemgroenten

Ze zitten boordevol vitamines en zijn heel gemakkelijk zelf te kweken: kiemgroenten. Op vijf dagen tijd heb je een bakje vol lekkere verse kiemgroenten.

Wat heb je nodig? Biozaad van bijv. luzerne (gebruikte ik hier), prei, radijs, mungboon… (ofwel speciaal kiemzaad), een glazen pot, een stuk gaasdoek (of propere zakdoek) en een elastiek.
Hoe? Laat de zaden (een handje vol) één nacht in een glazen pot, afgesloten met een stuk gaasdoek (of propere zakdoek) dat opgespannen wordt met een elastiek, weken. Giet de volgende ochtend het water af. Spoel vervolgens het zaad in de glazen pot en laat uitlekken. Doe dit 2x per dag.  Na +/- 5 dagen zijn de kiemen klaar voor consumptie. In een goed gesloten schaaltje kan je ze een aantal dagen in de koelkast bewaren.

Read Full Post »

Moederdag in mineur

Moederdag beloofde fantastisch te worden. Vanmorgen werd ik verwend met allerlei cadeautjes die Grote Pruts voor me gemaakt had. Hierna gingen we naar een babybrunch met allemaal fijne mensen en lekker eten. Samen met Kleine Pruts deden we een deugddoend middagdutje… Heerlijk allemaal!

Tot hier in de namiddag abrupt een einde aan werd gemaakt door een domme, maar hartrakende opmerking. Na een eerste bezoek aan de kinderpsycholoog proberen we consequent te zijn in ons gedrag naar Kleine Pruts. Dit betekent o.a. dat als zij niet mee aan tafel met ons wil zitten, dat dat oké is, maar dat ze dan ook verder geen aandacht krijgt als ze weent of zeurt (als we aan tafel zitten). En dat is best moeilijk, maar het lukt Manlief en mezelf behoorlijk en… Kleine Pruts wil af en toe al mee met ons aan tafel zitten (waar ze dan geprezen wordt). Een kleine ingreep met succesvolle gevolgen.

Tot je bij ‘anderen’ (zal ik het hier veiligheidshalve noemen) komt die het hier niet eens mee zijn, je (mij persoonlijk) uitschelden dat je danwel “psycholoog (ik ben arbeidspsycholoog) mag zijn, maar hiermee ‘onmenselijke’ methodes toepast. Dat je zoiets (negeren dus) een kind van 17 maanden niet aandoet.” Tja… daar sta je dan met je mond vol tanden. Behalve mijn spullen pakken en mij zo snel mogelijk uit de voeten maken, kon ik op dat moment niets doen. Maar alle twijfels en schuldgevoelens rond het ‘niet eten’ van Kleine Pruts zijn weer terug. Om nog maar te zwijgen hoe het nu verder moet met mijn ‘relatie’ met de scheldende partij (’t is niet direct iemand die ik uit mijn leven kan bannen). Ik heb vanavond en vannacht genoeg stof tot nadenken.

Read Full Post »

Niet iedereen is even blij om een zelfgemaakt cadeau te krijgen. Vaak wordt zo’n zelfgemaakt cadeau als ‘minderwaardig’, als ‘goedkoop’ aanzien. Al heb ik zo’n vermoeden dat velen van jullie dat wellicht gaan ontkennen.

Voor collega’s of vriendinnen zelf iets maken is steeds leuk. Omdat ik weet dat dat gewaardeerd wordt. En eventuele kleine foutjes worden met de mantel der liefde verzwegen.

Een goede les in zelfvertrouwen is om iets te maken voor een familielid (allez, diens baby) dat je maar af en toe ziet en waarvan je de smaak niet kent. De veilige keuze was een enveloppe met geld geweest. Maar ik heb toch al mijn moed bijeen geraapt om zelf iets te fabriceren. Zou er iemand zijn die de teaparty sundress niet mooi vindt?

Bij Ilse van Rood met Witte Stipjes bestelde ik… rood met witte stipjes stof. (en ik bestelde er meteen nog een heel mooi bloemenstofje bij). Dat leek me wel een ‘veilige’ keuze. Om het toch wat pittiger te maken, combineerde ik opnieuw met groene paspelband. Hoe meer ik dit kleedje maak, hoe keuriger de afwerking.

Als extraatje bestelde ik strijklabels -met de naam van het baby meisje- bij Lovely Labels. Eéntje hiervan streek ik in het kleedje en de overige 49 kunnen in al haar andere kleertjes gestreken worden. Verpakt in een mooi doosje leveren ze een extra cadeautje. Die labels zijn voor mij trouwens dé oplossing geworden voor mijn label probleem: zelfgemaakte kleding van Grote Pruts krijgt een label met zijn naam en Kleine Pruts krijgt haar naam erin (omgekeerd zou nogal onnozel zijn). Geen gepruts meer om ze zelf te maken (wat mij toch niet proper lukt) én geen getwijfel over de naam/tekst van het label. Ons kinderen hebben mooie namen, dus voila.

En nu maar hopen dat ik het mij morgen niet ga beklagen dat ik geen enveloppe heb gegeven.

Read Full Post »

Older Posts »