Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2009

Nadat ik al wel enkele eenvoudige rokjes voor mezelf maakte, werd het tijd om ook eens ‘echt’ iets te maken. Toen ik op het stoffenspektakel het juiste soepelvallende stofje vond wat perfect bij dat seventiespatroontje paste, wist ik het dan ook. Het zou dat kleedje worden. ‘Supereasy’ staat erop en het was inderdaad niet zo heel moeilijk. Maar werk was het genoeg… al die zoomen moesten blind omgenaaid worden. Met de hand dus.

En middenin het naaiproces sloeg de twijfel toe: zal ik het wel aandoen, moet ik het niet korter maken zodat ik het als tuniek kan dragen…? Dat het zonder riem een soort van gospelkleed is, hielp ook niet echt. Het heeft dan ook eventjes aan de kant gelegen voordat ik terug de motivatie vond om verder te werken. En nu het af is ben ik best wel tevreden. Normaal gezien moest er in dezelfde stof een riempje worden gemaakt, maar ik vind het zelf mooier met een leren riem die in de taille wordt gedragen.

En nu nog durven dragen…

img_0929img_0930

 

 

 

 

 

 

 

 

 

img_0931

Read Full Post »

Doen alsof

  • “Mama, ik ga toch niet zeggen wat ik voor u aan het maken ben.”
  • ok
  • “’t Is een hyacinth met papieren bloemetjes. Ik moet het steeltje er nog aanzetten.”
  • oeps
  • “Oei, nu moet gij vergeten dat ik het verteld heb. Of anders doen alsof ik het niet gezegd heb.”
  • ok

Read Full Post »

Onze nieuwe vriend

Op aandringen van Manlief en Grote Pruts heb ik dan maar toegegeven en de eekhoorn welkom geheten in onze familie. Hij ziet er inderdaad wel erg schattig uit. Hij is al niet meer bang van mensen, maar Manlief wil hem nu ook echt tam maken. En gezien die beesten gek zijn van chocolade en boterhammen met choco, kunnen we Pavlov naäpen. Waar deze een bel had voor zijn honden, gebruiken wij een fluitje vooraleer we de boterham met choco neerleggen. Benieuwd of dit gaat lukken en hoe lang het zal duren voor hij ook echt uit de hand van Manlief kan eten. Want ik heb dan wel toegegeven, maar uit mijn hand hoeft hij toch niet te eten.

Read Full Post »

Op school moest Grote Pruts uit een aantal kaartjes diegene kiezen die het meest en minst op mama van toepassing zijn. Het minst: sporten, tuinieren en timmeren. Het meest: knuffelen, computeren, lezen en poetsen. En met dat laatste moest Manlief heel hard lachen. Vreemd…

Read Full Post »

Mensenschuw???

Dat ik niks moet hebben van knaagdieren, maakte ik al wel duidelijk. De eekhoorns in onze bos waren toen nog oké, omdat ze op een veilige afstand bleven. Toen nog wel… Daarstraks echter, tijdens het strijken aan het raam, werd ik ineens opgeschrikt door een eekhoorn die op minder dan een meter afstand van mij kwam. Gelukkig was er nog een raam tussen, maar toch… juist dat raam zet ik regelmatig open als het warm is.

De eekhoorn kwam een boterham met choco stelen, die in de kom lag voor de composthoop (ik weet het, boterhammen mogen eigenlijk niet hierop). Het beest was totaal niet bang van mij en bleef gewoon zitten. Ik kon nog op mijn gemak mijn fototoestel gaan halen om deze foto te maken.

img_0902

Read Full Post »

Ik heb hem een tijdje niet meer opgehad en waarom dat zo is kan ik mij al niet meer voorstellen. Wat een fantastische uitvinding is zo’n i-pod toch. Al onze cd’s staan erop en als je de random optie kiest, word je steeds weer verrast. Aangezien er enkel je eigen cd’s opstaan: enkel goeie muziek. Al moet Manlief die verschrikkelijke Pink Floyd er dringend afhalen. Ik kende dat eigenlijk niet (enkel The Wall wat nog ok is) en stel nu vast dat ik dat af MOET zetten. Ik word er fox wild van.

Zojuist dit liedje nog eens gehoord, wat lang geleden was, en hier fijn op gedanst met Kleine Pruts -die niet wist wat haar overkwam.

Enige minpuntje? Nu mis ik wel de sexy stem van Christophe Lambrecht 😉

Read Full Post »

Rollen en tasje

We leggen haar op haar buikje en hoepla… ineens ligt ze op haar rug. Omgekeerd lukt nog niet, maar we supporteren.

Om dit te vieren maakte ik een tasje. Zomaar, op goed gevoel uit wat restjes stof. Ze kan er zelf nog niet mee spelen, dus heeft Grote Pruts het in bruikleen. Het is het ideale opbergtasje voor zijn naaidoekje, want ja, ook jongens kunnen naaien! Geen klassieke rolpatronen hier in huis. Dit doekje moet een kussentje worden voor zijn Maki of Spikkeltje waarvoor ik dan nog lakentjes moet maken zodat ze in hun schoendoosbedje kunnen slapen. Hij heeft het al helemaal uitgedokterd, die zoon van ons.

img_0882img_0878

Read Full Post »

Moederkapsel

Waarom laten zo veel vrouwen hun haar ineens kort knippen na de geboorte van hun baby? Ik heb het eigenlijk nooit helemaal begrepen, maar stel het wel vast in mijn omgeving. Voor het gemak? Voor mij niks zo handig als lang haar dat ik in een staartje kan doen. Fohnen niet nodig. Hup, zo laten drogen en klaar.

Maar vandaag bij de kapper voelde ik ook ineens die drang om mijn haar te laten kortwieken. Gelukkig heb ik toch nog mijn verstand laten spreken en ervoor laten zorgen dat het nog (net) in een staartje kan. Ik wen nog aan mijn spiegelbeeld met mijn carréke en frou. Meer dan twintig centimeter is eraf, en nog kan het in een staartje. Ja, het was echt te lang.

Read Full Post »

Bye bye borstvoeding

De beslissing is genomen. Ik ga stoppen met de borstvoeding. Nu ze aan de vaste voeding zit (ja, het begint zo stilaan te lukken) en ik een voorraadje in de diepvriezer heb zitten, vind ik dat het gepermitteerd is. Respect voor diegenen die het langer volhouden, maar aan mij is het niet besteed. IK WIL MIJN LIJF TERUG!!! (toen ik zwanger was werd ik bijv. ook wild van al die andere zwangeren die het zo fantastisch vonden, dat leven in hun lijf; geef mij maar het leven uit mijn lijf, tegen mij aan ;-)) Dat ik niet van de voordelen heb kunnen genieten, zal zeker een rol spelen. Van onmiddellijke beschikbaarheid is bij mij namelijk geen sprake. In het begin was het mondje van Kleine Pruts te klein om goed te kunnen zuigen, dus moest ik afkolven. Hierna is het ons niet meer gelukt om haar terug aan de borst te krijgen en ben ik dus blijven kolven. Flesje opwarmen, flesje geven, kolven voor de volgende voeding… Pff, ik heb er nu wel genoeg van. De laatste kloven – ik bespaar u de details – zijn er te veel aan.

En toch blijf ik één van de grootste voorstanders van moedermelk. Anders had ik al veel eerder opgegeven: pas na een week ontdekken dat Kleine Pruts te weinig at (en dus heel veel was afgevallen), beginnen met kolven, ontdekken dat door die week de melkproductie achteruit was gegaan, beginnen met opbouwschema’s om productie te verhogen, 8 motiliums per dag slikken om de productie te verhogen, na nog een week weer helemaal van voorafaan beginnen omdat de borstpomp kapot was en ik dit pas na een paar dagen doorhad (melkproductie was hierdoor weer gestopt)… Ja, ik ben wel een beetje fier op mezelf dat ik toch zolang heb vol gehouden.

Read Full Post »

De tijd van toen…

De school van Grote Pruts bestaat honderd jaar. Dus is het feestweek. De ganse week zijn er oude volksspelen op school, gisteren was er een circusvoorstelling, zondag is er opendeurdag… Maar de hoogdag is toch wel vandaag.

Vandaag is er namelijk een schooldag zoals 100 geleden. Alle kinderen, zowel in de kleuterschool als in de lagere school, zijn verkleed zoals in de tijd van toen. De jongens met een korte broek, hoogopgetrokken kousen, pet of sjaaltje. De meisjes met grote strikken in hun haar en bij een aantal waren de mama’s duidelijk in hun kleerkast gedoken voor hun oud communiekleedje. Wat zagen ze er uit om op te eten. In de klassen worden vandaag geen moderne leermiddelen gebruikt, dus geen stiften, balpennen… De automatische schoolbel werd vervangen door een grote koebel die door de directrice – vandaag moeder-overste – werd geluid. Zij zat helemaal in haar rol en kwam zelfs de kijkende ouders aan de schoolpoort wijden.

Voor de allerkleinsten die pas maandag begonnen, was het wel wat verwarrend. Ineens stond daar in plaats van hun juf, een onherkenbare non volledig in het zwart met wit kapje aan de schoolpoort. Een aantal durfden gewoon niet binnengaan. En de grote jongens van het zesde leerjaar zagen er wel heel erg stoer uit in hun boerenkleren. Al voelden zij zich hier duidelijk veel te oud voor.

img_08561Grote Pruts vond het bij vertrek hier ook allemaal maar niks. Hij wou zijn kousen de hele tijd naar beneden duwen, want het jeukte zo te veel. En die pet wou hij al helemaal niet aandoen. Maar eens in de school aangekomen vond hij het allemaal wel heel leuk. Hij moest dan toch geloven dat hij helemaal niet uit de toon zou vallen en dat die pet van zijn voke wel heel erg sjiek is.

Ziet hij er zo niet stoer uit?

Read Full Post »

Older Posts »