Een tutorial voor een jurk die iedereen staat! In de Nina bijlage van het Laatste Nieuws (voor de gelegenheid gekregen van mijn schoonzus) stonden foto’s van BV’s met allerlei maten en gewichten als bewijs. ‘t Is al van eind vorig jaar geleden dat er bij deze krant een bon zat waarmee je het gratis patroon kon afhalen bij de Veritas. In feite is er geen echt patroon nodig. Zo simpel! ‘t Enige wat je moet kunnen is meten, knippen en recht stikken.

Twee versies maakte ik van het kleed: eentje in een gewone katoenen stof en eentje in een soort van rekbare satijnen stof (gerecycleerd van een oud lang kleed). De katoenen versie werd ondertussen hermaakt tot een rok. Heel belangrijk: neem een zeer soepelvallende stof. Tricot of satijn is ideaal.

In het originele patroon vertrekt men van één rechte lap stof. Ik vind het gemakkelijker (en mooier) om met twee lappen te werken.

Hier gaan we:
Benodigdheden:
- 2 lappen soepelvallende stof van 60cm op 1m (voor een jurk tot net onder de knie; voor een tuniek verkort je de meter tot de gewenste lengte)
- ripslint (ik gebruikte satijnen lint) van 2 à 2,5cm breed: 55cm
- ripslint (of ander lint) van 5cm à 10cm breed: 2m – dit wordt de ceintuur dus afhankelijk van hoe breed je deze wil, kies je breder of smaller lint
- naaimachine, garen

Knip het dunnere lint: 2 stukken van 10cm en 2 stukken van 11cm.
Stik de zijkanten van de twee lappen aan elkaar vast (goede zijden tegen elkaar), maar stop op 17cm van de bovenkant. Dit worden de armsgaten.
Werk de bovenkant van de jurk en de armsgaten af door een zoom te vouwen en te stikken.
Stik aan de binnenkant van de jurk de lintjes vast op 9cm van het midden (het stuk van 11cm) en op 11,5cm van het midden (het stuk van 10cm). Doe dit aan de twee zijden. Op iedere schouder komen dus twee lintjes.
Werk de onderkant af met een rolzoom.

Trek de jurk aan over je hoofd, bind het brede lint (nadat je de uiteinden hebt afgewerkt) rond je middel (of op je heupen als je hiermee staat; ik alleszins niet) et voila!

Omdat ik vertrok van een bestaande jurk, zijn de gebruikte maten bij mij iets anders: mijn stof is maar 52cm breed (op de heupen). Bovenaan is mijn jurk ook smaller (slechts 45cm) en als het hier breder was, zou het mooier geweest zijn. Dan hangen de ‘mouwtjes’ iets meer af. Maar ik moest het doen met de stof die ik had, en eigenlijk ben ik best wel tevreden. In deze jurk vierde ik de kerstdagen en de jaarwissel.

Met dat de datum, het tijdstip en de plaats naderden, namen de zenuwen toe. Wat had ik mij weer op de hals gehaald??? Toezeggen om te komen naar een blogmeeting waar ik niemand ken! Als ik niet had toegezegd om quiches mee te brengen, zou ik van schrik waarschijnlijk op het laatste moment nog een excuus bedacht hebben om niet te gaan. Maar ik kon toch onmogelijk iedereen honger laten lijden? Toch? Wie er bij was lacht nu heel hard met mij mee. Volgens mij konden wij met al het eten een klein legertje voeden.

Maar wat ben ik blij dat ik erbij was! Enkele virtuele bekenden kregen nu ook een echt gezicht. ‘t Was plezant. ‘t Was leuk. De afwezigen hadden ongelijk!

Eloleo, die spijtig genoeg op het laatste moment heeft moeten afhaken, maakte voor iedereen zo’n tof kringlooptasje wat omgedoopt werd tot een heuse goodies bag. Zo plezant dat dat is! Ik ben nu de gelukkige en trotse eigenaar van lekker geurende zeepjes, hele mooie buttons, twee gehaakte bloemenbroches, een gebreid zakje mét inhoud om warme chocomelk te maken, een plantje in een mooi retrokopje, een gehaakte bloem en een leuk potje met mooie knopen erin. En uiteraard het  kringlooptasje zelf. We zijn verwend.

Oeps, doordat het zo snel was opgegeten ben ik het heerlijke cakeje van Janina nog vergeten.

Zelf maakte ik stoffen postkaartjes waarmee je kan variëren naargelang de gelegenheid: je hangt gewoon een ander stoffenlapje met een andere boodschap aan de knoop. Heel plezant om te maken. De foto heb ik gepikt van Mamasha, aangezien ik er zelf geen getrokken had.

Vermiljoen en Janina: bedankt voor het initatief en de praktische uitwerking. Iedereen: bedankt dat ik jullie mocht leren kennen. In de zomer opnieuw?

Nu moet je eens goed naar de foto’s kijken. Heel goed kijken. En nu raden wat de reactie van Grote Pruts was?
“Cool mama, nieuwe speldjes” . Voor alle duidelijkheid: hij had het over de antennetjes op het supertoffe knopenpotje van My Baby Rani.

Als meiske van acht jaar had ik één lievelingsliedje: Safari. Ik had geen idee van wie het was, en op dat ogenblik kon me dat ook niet echt schelen. Jaren ben ik blijven denken aan dit liedje en vandaag heb ik het eindelijk op youtube gevonden. ‘t Was niet Safari, maar wel Zafari! Ik voel mij effe weer acht jaar.

En ineens moet ik weer denken aan mijn tienerjaren. Aan Jim Morrison en The Doors. Wat was ik verwonderd als ik van iemand uit de omgeving hoorde dat hij of zij The Doors mét Jim Morrison ooit nog live gezien hadden. Jaloers was ik op die ‘oudjes’.

Wel… ík heb Nirvana en Kurt Cobain nog live gezien. En nu besef ik dat ik wellicht ook tot ‘de oudjes’ behoor.

‘t Is lang geleden dat ik nog zo tevreden was over één van mijn kledingmaaksels. In feite is dit het meest perfecte kledingstuk dat ik ooit gemaakt heb. Zot content ben ik ervan. En hoewel het nog te groot is, is Kleine Pruts precies een prinsesje in dit jasje.

Ik koos voor een patroon uit de laatste Ottobre: de Variksenmarja ribfluwelen jas en maakte deze in roze ribfluweel. Behalve dan dat felle Disney roze, vind ik namelijk dat er niks mis is met deze kleur. Zelfs Grote Pruts had ooit een (zelfgekozen!) roze jas. Voor de voering gebruikte ik stof van Erin Mc Morris van bij NoeKs die ik eerder ook al hiervoor gebruikte. En ‘t is precies deze voering die het jasje net dat beetje extra geeft.

Behalve dat ik het gewoon een mooi jasje vind, ben ik echt wel trots op de afwerking. Geen enkele naad is nog zichtbaar. Alles is keurig weggewerkt dankzij de voering. En dankzij het aaneenmaken van de voeringsmouwen aan de mouwen, heb ik eindelijk de techniek beet van het omkeerbare kledingstuk. Geen losermethode meer voor mij! Ha!

Joehoe, over een paar weken mogen we schoentjes gaan kopen!

Het contrast met de onthaalmoeder van Grote Pruts kan niet groter zijn. Ik kan nochtans niks verkeerds over haar zeggen. Wellicht klikte het gewoon niet met Grote Pruts. Bij zo’n eerste weet je trouwens ook niet echt wat je mag verwachten. Maar toen ik haar onlangs nog eens tegenkwam en ze mij zei hoe geweldig ze het vond dat dat kleine verlegen ventje zo is opengebloeid sinds hij naar school gaat, besefte ik pas echt goed hoe ongelukkig hij zich wel gevoeld moet hebben daar. Wij hebben nooit een verlegen ventje gehad, maar wel een zeer extraverte sociale jongen die enkel bij haar zo teruggetrokken was.

Hoe dan ook, ik besef meer en meer dat je zo’n goeie onthaalmoeder zoals deze van Kleine Pruts moet koesteren. Vandaag werd zij veertig en dat verdient wel iets extra. Behalve een mooie collage met de foto’s van al haar onthaalkindjes en een bos bloemen, maakte ik haar een handtas. Diezelfde Phoebe tas, die eerder al naar Zweden werd verstuurd. Maar nu in (nep)-leer, want dat vind ik wel mooi voor een handtas. Liefst had ik deze in het rood gemaakt, maar in ons stoffenwinkeltje hier was de keuze beperkt. Het is een soort van donker kaki groen geworden.

Ik was wel een beetje bang om eraan te beginnen, maar het is verrassend goed gegaan. Mede dankzij het goede advies dat ik van Meisjesmama kreeg. Bedankt! Speldjes steken zijn inderdaad niet mogelijk, want de gaatjes die deze maken blijf je zien. Leve de paperclips! Eigenlijk heb je een speciale naald voor leer nodig, maar ik heb dat met een gewone naald gedaan. Zelfs geen voor zwaardere denimstoffen. En geen enkele keer ben ik in de problemen gekomen. Misschien dat dat met echt leer wel anders is?

Heeft iemand trouwens een idee waar je mooi leer kan kopen? Is dit duur? Werkt dit even fijn? Waar moet je op letten als je dit koopt?