Maar eigenlijk weten je ouders al acht jaar dat dat zo is.

Idee van Pinterest. De juffen kregen allebei een reversible bag.

Ook dit jaar was ik met veel plezier een secret santa. Mijn slachtoffer kende ik nog niet, maar in het geheim begon ik stilaan haar blog te volgen. Met een moodboard met hierin woorden als ‘retro’, ‘vintage’, ‘rood-groen-blauw-oranje-geel’, ‘stoffen’… kon ik wel iets. Het is dit geworden:

Twee restjes retro stof, vintage paper doll plakbriefjes en een ‘count-your-blessings’-boekje. Het idee van het boekje komt van Vermiljoen. Voor mezelf maakte ik een agenda en dankzij haar spaarde ik heel wat tijd uit door de bestanden te gebruiken die je daar kan downloaden én door het idee van de steekkaarten. Door mijn smartphone (welke ik het weekend kreeg, nadat mijn agenda klaar was) gebruik ik echter geen papieren agenda meer. Maar hij gaat toch overal mee naartoe en zit nu volgepropt met mooie postkaartjes, foto’s, volgeschreven steekkaarten met ideeën/mooie teksten/tekeningen… Vandaar het idee om de agenda gewoon weg te laten.

Stof is van Michael Miller die hier al langer lag te wachten op een geschikt project. Bij deze heeft een eerste stukje een eerste bestemming gekregen. Ook voor de achterkant werd een stukje van deze stof geselecteerd.

Een eerste postkaartje werd reeds bijgevoegd.

Net als een zelfgemaakte enveloppe, gemaakt uit een flowpagina en gevuld met stickers van dit zelfde tijdschrift.

Het pakje is ondertussen goed op zijn bestemming geraakt, en ik ben blij dat het een rotdag wat heeft kunnen goedmaken.

Door al dat geknutsel was ik alweer bijna vergeten dat er ook voor mij een secret santa was. Joehoe, mijn pakje arriveerde gisteren. En nog wel van een bekende: van Veerle wiens blog ik al lange tijd volg, aangezien haar oudste en onze Kleine Pruts maar enkele maanden in leeftijd verschillen. Ze heeft goed onthouden dat lichtblauw helemaal Kleine Pruts haar kleur is. Dit stofje met bijhorende knoopjes en garen zal tegen de zomermaanden een zomerjurkje worden. Bedankt Veerle! En uiteraard ook bedankt Tess, zonder jou was dit allemaal niet mogelijk geweest.

Mijn kinderen die jarig zijn, ik word daar melig van. Het was dan ook een erg emotionele dag, drie jaar geleden.

Zondag vierden we feest met de familie. Vandaag vieren we feest in de klas en onder ons.
De vriendjes krijgen een gepimpte milky way (uiteraard gepikt van Pinterest), voorzien van een beeldige foto (je zult me op mijn woord moeten geloven) van ons poppemie. 

De juffen krijgen niks . In de eerste kleuterklas is het cadeautje voor klaspop Jules: een pyjama en rugzak.

Die pyjama heeft trouwens wel voor kopzorgen gezorgd. Een hele tijd geleden maakte ik deze al, op een Knappe Knoopjes bijeenkomst, op basis van dit patroon. Heel relaxed ging ik dus de verjaardag van Kleine Pruts tegemoet. Tot ik ineens ontdekte dat Jules in verschillende maten bestaat. Jules wordt hier niet meegegeven naar huis, dus ik kon het hem niet aanpassen. Help! De juf van de andere eerste kleuterklas wist mij gelukkig te zeggen dat Jules ongeveer dezelfde grootte heeft als pop Lotta. De pyjama past, maar als je dit ook wil maken, zou ik om het gemakkelijk aan en uit te kunnen trekken bij de pop, het patroon in de breedte aan weerszijden 1cm verbreden en ook zowel het jasje als de broek 2cm langer maken.

EINDELIJK wilde Kleine Pruts het prinsessenkleed (of is het een feeënjurkje?) dat Sinterklaas bracht dan toch eens aandoen. ‘t Heeft maar een week geduurd. Ze wou er echt niks van weten. Zelfs passen was al te veel en ging met veel geschreeuw gepaard. Maar eens ze het aan had, moest ze bekennen dat dat toch een schoon meisje was in de spiegel.

Volgens de naaipiet werd voor het blauwe fluwelen onderkleedje een patroon voor een feeënjurk uit een Knippie van 2009 gebruikt. Hierover werd een prinsessenrok gemaakt op de Eloleo manier, die vervolgens werd vastgestikt op het basiskleedje.

En vandaag eten we pekelharing met patatten en ajuinsaus. Want als ik zijn lievelingskost eet, voel ik me weer met hem aan tafel zitten.

Pa, this one’s for you

De donkere, sombere periode.

Van iets later en zo schoon dat alle negatieve, sombere gevoelens verdwijnen.

Wat was het toch een schoneke. Zo zonde…

De expliciete tekst nam ik er maar bij, maar ‘t ging toch vooral om die beat waarop ik – zelfs nu nog – onmogelijk stil kan blijven zitten.
Opgelet: niet voor gevoelige zielen: expliciete en controversiële tekst en beelden. Zegt niet dat ge niet gewaarschuwd waart.

En omdat geen enkele lijst compleet is zonder Nick (verleden – heden – toekomst)

Hm, zo bekeken toch best wel donker allemaal. Misschien binnenkort eens een vervolgpost doen met wat recentere en kleurrijkere dingen.

Ik was dan ook erg verbaasd toen Manlief mij daarstraks riep om te komen helpen. Want Kleine Pruts had kaka bij hem op de bureau gedaan. Maar wat ik daar aantrof… Mannekes toch. Ik kan mij niet herinneren eerder zo hard gelachen te hebben.
Kleine Pruts was ‘keurig’ op het potje geweest… dat van de pop… Vraag ons niet hoe ze ‘t geflikt heeft, want er was zelfs geen spatje naast gesmodderd. Maar dat het ‘vol’ zat, zal wel duidelijk zijn.

Hieronder een foto van het -ondertussen schoongemaakte- potje. De stylo erbij is om aan te geven hoe klein dat ding wel is. ‘t Kind kan mikken .

Eigenlijk maakte ik vorig jaar al een winterjas die dit jaar ook nog moest dienen. Maar die stof hé, dat was zo’n vreselijke rafelboel. Ik had al 2cm naad genomen en alles heel goed overlockt, maar de naden rafelden toch. Na deze 3x hersteld te hebben, had ik het wel gehad.

Dit jaar een nieuwe dus. En nu koos ik voor wol. Dat rafelt niet, dus dat probleem kon zich al niet stellen. Maar nu is er een ander probleem: ik ben verdikt! Dat moet wel, want de Knip maat die altijd past is te klein. ‘t Is te zeggen: de jas past, maar ik moet mijn armen niet kruisen, want dan scheurt de voering op mijn rug. Toen ik de jas aantrok om te passen, scheurde deze voering trouwens al meteen. Met als resultaat dat de binnenkant nu niet meer schoon afgewerkt is en je een herstelde voeringsnaad ziet. Een dikke trui hoef ik er ook niet onder aan te doen, want dan passen mijn armen er niet meer in. Al chance dat ik geen dikke truien heb. Het moet dus wel lukken, want aandoen zal ik ‘m. Daarstraks heb ik er voor het eerst auto mee gereden, en de naden hebben gehouden. Jeuj!

Eén chance. ‘t Zijn alleen de naden van de voering die het ‘moeilijk’ hebben met mijn figuur. De naden van de buitenkant zijn steviger en daar zie ik mij nog niet meteen uitscheuren.

Ik gebruikte een patroon van de Knipmode (jas 9b, voor de geïnteresseerden), maar hier was geen voering in voorzien. Bij het vastmaken van de buitenjas aan de voeringsjas, stelde zich meteen een volgend probleem: de onderkant kreeg ik niet mooi. Maar perfect of niet: ik trok hem toch aan naar de maakdag van Van Katoen gisteren. Als ik ergens kon geholpen worden, was het wel door de naaidames daar. En ja, het advies heeft geholpen: de onderkant van de jas goed uitpersen met een natte doek en vervolgens doorstikken.

En nu ga ik op dieet. Want volgend jaar wil ik geen nieuwe winterjas meer maken. ‘t Is wel geweest.

Ik had de rest van de jas beter ook uitgeperst, zo te zien.