Gisteren vierden Manlief en ik onze huwelijksverjaardag. Negen jaar geleden zeiden we voor het eerst ‘ja’ tegen elkaar en precies twee jaar later verzilverden we deze ‘ja’ in een boterbriefje op het gemeentehuis. Op een ijskoude woensdagnamiddag met onze familie en beste vrienden erbij. Jaarlijks vieren we dit door er met ons tweetjes een paar dagen op uit te trekken. Heerlijk, zo even terug naar het kinderloos tijdperk! We vertoefden in het fantastische Gent in deze al even fantastische bed-and-breakfast, een tip van deze fantastische blogster . Maar hoe heerlijk het ook is, ik ben altijd blij als we die twee prutsen weer in onze armen mogen sluiten.

Eerder deze week was Kleine Pruts dus jarig, en ik realiseer me dat ik nog over het één en ander moet bloggen. Zoals daar is: dé taart! De ‘echte’ taarten laat ik over aan de specialisten. Niemand kan zo’n goeie chocomousse/chantillyroom-taart en zo’n lekkere kriekenvlaai maken als onze bakker.

Een gateau is echter een ander verhaal. Een gateau vraagt aandacht en vooral veel liefde. En wie kan hier nu meer liefde instoppen dan de mama van de jarige?

Je begint met de biscuit te bakken. Je kan ook cake gebruiken als basis, maar als je deze gaat vullen met crème-au-beurre of -zoals ik doe- met witte ganache room, wordt het naar mijn smaak iets te zwaar. Zelf kies ik dus voor biscuit als basis en ik maak deze op volgende manier:

Roer 4 eierdooiers en 250g fijne suiker goed door elkaar. Doe er lepel per lepel vervolgens 10 eetlepels lauw water bij. Goed kloppen tot een schuimige massa. Voeg hier 200g gezeefde bloem en een half pakje bakpoeder (10g) toe. Zet als laatste 4 stijfgeklopte eiwitten onder deze massa. Opgelet: nu niet meer te hard roeren, maar eerder de eiwitten eronder ’scheppen’. Anders roer je de ingeklopte luchtbellen er weer uit.
Doe dit beslag in een ingevette springvorm en laat dit 45 minuten bakken in een hetelucht oven op 150°C (180°C in een gewone oven). Pas als de biscuit afgekoeld is uit de vorm halen.

Vervolgens ga je deze biscuit vullen, want zo is dit maar wat droog. Je snijdt deze overlangs in twee. Ik doe dat gewoon met een groot mes. De buitenkant wordt weer volledig bekleed, dus uiteindelijk zie je dat niet als je niet perfect recht snijdt. Als vulling maak ik boterroom o.b.v. witte ganache: breng 2dl slagroom aan de kook. Breek 200g witte chocolade in stukjes en doe ze in een kommetje. Giet de kokende room over de chocolade en roer tot alles opgelost is. Laat alles afkoelen. Roer 250g roomboter tot room en mix hieronder het afkoelde room-chocolademengsel. (Dit recept heb ik trouwens uit het boek van de Koekjesfee.) Doe een dikke laag van deze room tussen de biscuit en besmeer de hele biscuit langs de buitenkant ermee. Zet vervolgens in de koelkast om af te laten koelen. Zo wordt de buitenkant wat harder en is het niet zo’n knoeiboel als je de rolfondant erover gaat draperen.

En dan het leukste: decoreren. Bij onze maalder kan je gekleurde rolfondant kant-en-klaar kopen. Je kan witte rolfondant ook zelf kleuren, maar om een echt felle kleur te krijgen -zoals het oranje hier- heb je toch wel erg veel kleurstof nodig. Tja, dat decoreren dat doe je naar smaak en inspiratie. Je begint met een grote plak die de hele taart bedekt. Hier kan je een filmpje vinden dat je precies uitlegt hoe je dat moet doen. De platte onderdelen ‘plak’ ik vast met een mengsel van bloemsuiker met een paar druppels water. Nijntje is hier iets ‘dikker’ uitgevallen dan eigenlijk de bedoeling was.

Kleine Pruts heeft er zelf niet van gegeten. Zoals ik al eerder zei, is ze geen zoetebek. Grote Pruts echter des te meer. Dit is de enige taart die hij lust. Mijn opdracht tegen zijn verjaardag? Een Star Wars versie maken. Oké, ik heb nog tot eind januari hiervoor. Iemand ideeën?

Waar je de korrelige structuur op de taart ziet staan, staat eigenlijk ‘Kleine Pruts’ .

Nu ze nog niet op school zit, moet ik ervan profiteren dat er geen restricties zijn voor verjaardagstractaties. Voor haar vriendjes bij de onthaalmoeder werden er babykatjes gemaakt. Ze kregen allemaal een belletje om, zodat het ook als rammelaartje kan dienen. En ze kregen een fleece zakje op de rug met daarin koekjes. De mama lapjeskat is een cadeautje voor onze onthaalmoeder.

De grote kat is trouwens veel sneller en gemakkelijker gemaakt dan die ieniemienie kleine katjes. Heel plezant, maar een echt prutswerkje. Vooral het keren van de staart was een geprul. Totdat ik deze tip bij Eloleo vond. Vanaf dat ik de truk met het rietje kende (gisterenavond voor het eerst geprobeerd), ging het ineens een pak sneller. De binnenkant bestaat uit de vulling die ik uit een goedkoop ikea kussen heb gehaald en de gezichtjes werden er met textielverf opgeschilderd.

Toen gisterenavond iedereen naar huis was, had ik nog acht katjes en een grote kat te maken. ‘t Is dan ook laat geworden .

Vandaag is Kleine Pruts jarig. Haar eerste verjaardag. En hoewel ik haar iedere dag zie, stond ik toch versteld van dat ‘groot’ meisje op de foto’s. Ze heeft danwel het lichaam van een baby -hoewel we gisteren voor het eerst 6,5kg op de weegschaal zagen staan-, haar blik verraadt dat ze een echte peuter aan het worden is. Mijn eigen verjaardag doet mij weinig. Maar bij de verjaardag van mijn kinderen, word ik altijd een beetje emotioneel.

Kleine Pruts één jaar, vooral voor onszelf, opdat we het niet zouden vergeten:
- gewicht: 6,51kg
- lengte: +- 70cm
- 2 tanden, vooraan vanonder
- sinds een paar dagen stapt ze ook aan één handje, maar ze durft dit nog niet loslaten; als we haar loslaten blijft ze een paar seconden alleen rechtop staan, om dan te beseffen dat niemand haar nog vasthoudt en haar dan op haar poep te laten vallen
- ‘brokjes’ eten begint te lukken, maar dan vooral frietjes en stukjes brood; haar groenten heeft ze nog altijd liefst gemixt
- ze houdt van ‘gekruid’ eten: eens we dit wisten en overal peper over strooien, gaat het eten veel gemakkelijker; zelfs spaghettisaus mét sambal gaat er vlot in
- ze is geen zoetebek: aan een koekje sabbert ze eens maar gooit het dan weg, een craquotte of rijstkoek gaat er wel vlot in

Meer foto’s volgen later -met uitleg over alle naaiprojecten (en dat waren er veel) naar aanleiding van deze verjaardag. Maar hierbij alvast een plaatje van broer en zus.

Joehoe, ik heb verlof. Een ganse week nog wel. Want volgende week is het een heuse feestweek. We beginnen zondag al met het verjaardagsfeest van Kleine Pruts. Maandag is haar verjaardag en vrijdag vieren Manlief en ik onze trouwverjaardag. De feestdagen beginnen tenhuize Prutsen dus een week vroeger .

Om deze feestweek goed in te zetten, won ik zomaar twee give-aways. Ik, die nooit iets win, win ineens zomaar op één week tijd twee give-aways. Een geweldige fabel-knuffel/-kussen/-hanger en een op-prutsen-maat-gemaakte stempel. Misschien moest ik toch maar eens op de lotto gaan spelen.

Krijgen jullie ook al die speculaas die de Sint heeft gebracht niet op? Hierbij een lekker gerechtje waar je speculaas in kan verwerken. Echt snel is het niet klaar, want het moet een paar uren sudderen, maar veel werk is er niet aan.

Stoof 1 kg rundsstoofvlees bruin aan in een kookpot. Kruiden met peper en zout. Voeg een tweetal fijngesneden ajuinen toe. Giet hier een flesje bier op (ik gebruik meestal Leffe). Voeg twee laurierblaadjes toe. Dek af en laat een paar uurtjes op een zacht vuurtje sudderen (tot het vlees mals is). Voeg vervolgens twee flinke koffielepels mosterd toe en in stukjes gebroken speculaas. Als de speculaas oplost, gaat de saus heel snel binden. Je blijft dus best roeren als je geen aanbaksel wil. Geen stoofvleeskruidenmix nodig. En veel lekkerder.

Ik heb er geen foto’s van gemaakt. Stoofvlees ziet er trouwens meestal niet echt smakelijk uit op foto. Maar op onderstaande foto kan je wel zien hoeveel speculaas ik heb gebruikt voor een kilo stoofvlees en één flesje bier: een kop en een arm .

Op de foto heb ik een gewoon formaat stylo erbij gelegd opdat de grootte van de speculaas beter kan ingeschat worden. ‘t Is echt een mega grote koek!

Het begon uit noodzaak. In de draagdoek kan de broek namelijk naar omhoog kruipen en komen de beentjes bloot. Ofwel zit er enkel een kousenbroek rond die dunne beentjes en dat is op sommige dagen een beetje koud. Beenwarmers moesten dus gemaakt worden. Mme Zsazsa legt uit hoe je deze met de hand kan maken, maar ‘t is dat ‘met de hand’ waar ik tegenop zag. Ik was dan ook blij met de uitleg van Liezel. ‘t Is inderdaad op tien minuten gefixt.

Zeg nu zelf: dit is toch te schoon om haar alleen in de draagdoek te laten dragen?

… het mooiste Sinterklaascadeau.

Vannacht kwam Sinterklaas hier de borden vullen van Grote Pruts en Kleine Pruts. En behalve lego en aanverwanten, bracht hij ook een cadeautje dat misschien wel eerder voor mama en papa bedoeld was. Manlief en ikzelf waren namelijk als kind allebei fan van de Franse serie: ‘er was eens…’. Nu is de Sint zo lief geweest om een dvd-box te brengen met alle afleveringen van ‘er was eens… de mens’.

Het mooiste Sinterklaascadeau dat wij konden krijgen, is echter dat onze Grote Pruts vanaf de eerste aflevering meteen ook fan blijkt te zijn. De big bang, de neanderthaler, cro-magnon… hebben we allemaal al gehad. Op naar de eerste beschavingen

Gisteren behoorde ik tot de gelukkigen die naar de avant première van Dossier K mochten in Antwerpen. Vond je ‘de zaak Alzheimer’ goed? Dit is nog beter. Het verhaal is nog beter en meer uitgediept, goeie acteurs, knappe decors (vooral de scènes in Albanië), mooie muziek, … Ik ken niks van de Albanese cultuur, dus kan niet echt inschatten of het realistisch is. Maar het komt alleszins zeer geloofwaardig over allemaal.

Eerlijk is eerlijk. Wat zo’n avant-première écht leuk maakt, is het BV’s spotten achteraf op de receptie. En dan beseffen dat die BV’s ook maar ‘gewoon’ zijn en af en toe ook alleen staan rond te koekeloeren. Op zoek naar iemand waarmee ze kunnen praten.

Maar weet je wat mijn avond pas echt fantastisch maakte? Koen De Bouw! Manmanman, in ‘t echt is hij nog 100x mooier dan op den tv. Hij maakt de (mijn) wereld toch echt een beetje ‘mooier’

… maar alsof het gisteren was.

Pa,
We wisten dat je tijd bij ons bijna opgebruikt was
De laatste weken, eindelijk terug thuis, ging je er echter zo goed op vooruit
We begonnen stilaan zelfs te hopen:
dat we minstens nog één keer Nieuwjaar mochten vieren,
dat je je kleindochter nog kon zien, misschien zelfs even vasthouden,
…
Het mocht echter niet zijn
Nog onverwachts ben je van ons weggegaan
Rustig, in stilte en zonder pijn

Bedankt voor alles.
We gaan je missen.

Het afgelopen jaar heb ik moeten leren wat het betekent om iemand echt te ‘missen’.

Zo’n kleine prutskes groeien als kool, zelfs als het -zoals Kleine Pruts- erg kleine prutskes zijn. Ze had dan ook al een hele tijd ‘water in hare kelder’. Gelukkig is dat voor meisjes minder erg als voor jongens. Iedereen moet dan maar denken dat het drie-kwart broeken zijn. Maar met dit weer is dat wel een beetje koud.

Dus moesten er broekskes gemaakt worden. Het eerste maakte ik naar een patroon uit de laatste Ottobre, maatje 74. Goed gelukt, dat wel, maar vééééééééél te groot. Volgens mij kan ze die broek volgend jaar nog aan. Dan maar een ander patroon genomen, van een oudere Ottobre. Ik maakte het al eerder in tricotstof en dit past nog steeds perfect, behalve dat het te kort is geworden.

Bij het verlengen van het patroon, vond ik de broekspijpen toch wel erg breed uitgevallen. Vreemd, want het vorige was nochtans oké. Toch maar versmald. Maar ik was even uit het oog verloren dat ik deze nog in de lengte moest dubbel plooien. Oeps, zelfs de voetjes van ons smalleke konden er zo niet door.

En eigenlijk ben ik daar nu wel blij om, want het uiteindelijke broekje is veel leuker geworden doordat ik de zijkanten heb opengeknipt en hier aan beide zijden een brede strook heb aangezet. De voorste naad heb ik doorgestikt, zodat het lijkt alsof er een plooi in de broek zit.

Allé hop, nu nog een aantal van diezelfde broekjes maken, want dit model is helemaal goedgekeurd.