‘t Is iets wat ik wellicht al van kindsbeen af heb, maar pas zo’n tien jaar geleden heb ik het echt ontdekt en mij ook laten onderzoeken: ik ben een slaapwandelaar. Gelukkig is hier geen medische oorzaak voor, maar is het louter genetisch. Mijn moeder is (of was?) ook een slaapwandelaar en ook Grote Pruts heeft het te pakken.
Ooit was het best wel akelig. Bijvoorbeeld toen ik alleen woonde (ik kende Manlief nog maar net) en juist voor ik de deur wilde uitstappen -sleutels in de hand- om met mijn auto naar het werk te vertrekken (aangekleed, lenzen aan, geschminkt…) mij realiseerde dat er toch iets niet ‘juist’ was. ‘t Was half vier ‘s nachts! Dat was wat er niet klopte. Ik vraag me nog altijd af wat er zou gebeurd zijn als ik effectief in mijn auto gestapt zou zijn. Wellicht niks. Want zolang een slaapwandelaar zich aan routine kan vastklampen is er geen gevaar.
Wat ook wel creepy was, was toen men mij op het werk vertelde dat het de nacht voordien zo fel geonweerd had. Wist ik niks van. Of wacht… toch wel. Ineens schoot er een herinnering naar boven dat ik naar de bliksem had staan kijken aan het raam vooraan in de living. Alleen… lag mijn slaapkamer achteraan. Moet een vreemd beeld geweest zijn voor eventuele voorbijgangers.
Eigenlijk dacht ik dat ik ervan af was. Alleen om naar het toilet te gaan sta ik nu soms af en toe nog op. Manlief weet het meteen of ik wakker ben of niet: als ik geen licht aansteek ben ik niet wakker.
Tot vanmorgen de postbode een wel heel schaars geklede Prutsen aan de deur kreeg. Manlief was al opgestaan en zich aan het aankleden om de deur te gaan open doen (de postbode had al 2x gebeld en was duidelijk aan het wachten). Maar ik moet toch langs hem door geglipt zijn. Pas toen ik Manlief boven hoorde gniffelen nadat de postbode mij zei: “Ga maar terug naar binnen mevrouw. ‘t Is veel te fris buiten.”, werd ik wakker en realiseerde mij dat ik beter hem had laten open doen. Of dat ik tenminste zelf iets meer had kunnen aantrekken.
En nu is Manlief ongerust dat deze postbode ons iedere morgen gaat komen wakker bellen.
De verhalen op verjaardagen van postbodes en glazenwassers zijn geweldig.
Let wel er wordt nooit een naam of adres bij verteld.
Maar verder worden alle details uitgebreid door genomen.
Nog niet in een film, maar wel in gekleurde beroepsanekdotes.
Vrolijke groet.
Haha! Jij hebt die postbode in ieder geval een goede morgen bezorgd
‘k Zou voor de zekerheid maar niet in mijn blootje gaan slapen…
amai! hilarisch! Maar hoe krijg jij in hemelsnaam je lenzen aan terwijl je nog aan ‘t maffen bent, en om te kunnen schminken moet ik toch ook wel al even wakker zijn voor de beste hand. Straf! Kan je geen gigantische bel boven de voordeur hangen voor de veiligeheid?
@vermiljoen: ik heb mijn ogen gewoon open en als je mij niet kent, zie je niet dat ik niet wakker ben. Manlief herkent de signalen. Het ergste is dat ik dan hele verhalen kan vertellen die langs geen kanten waar zijn. En waarvan ik mij achteraf niet kan herinneren dat ik ze verteld heb. Al chance dat hij weet dat hij er niks van moet geloven
.
Een tip die ze mij in de slaapkliniek gegeven hebben was om een teil met koud water naast mijn bed te zetten. Als je hierin stapt ben je meteen wakker. Alles wat afwijkt van de gewone routine zorgt dat je wakker wordt. Lenzen en schminken is voor mij dagelijkse routine. Vandaar dat het probleemloos ging.
Die postbode zal de dag van z’n leven gehad hebben. LOL
Ik ben me nu natuurlijk aan het afvragen hoe schaars ‘heel schaars gekleed’ is
. Ik denk dat de postbode de post voortaan persoonlijk zal komen afgeven in plaats van ze in de brievenbus te stoppen.
Geweldig verhaal
Wakker of niet wakker… dat is de vraag?
Best wel een vreemd iets he, slaapwandelen. En ik denk dat die postbode al wel andere dingen gezien heeft, dus dat zou ik mij niet te veel aantrekken
Ik heb ook zoiets, alleen kom ik (gelukkig) mijn bed meestal niet uit. In situaties die anders zijn dan mijn gewone leven, zoals vakantiejob, gentse feesten, begin ik te hallucineren. Dus voor mijn vakantiejob in kleuteropvang denk ik dan dat ik halfnaakt ergens lig te slapen, en plots lopen er kindjes naast mij. Op een bepaald moment kwam ik aan mijn zetel in de overtuiging dat dat een kindje was.
In het begin zag ik altijd insecten over de muren lopen, en geraakte ik in paniek. En pas als ik het licht ging aansteken, besefte ik dat het niet klopte. En nu zie ik dus ook dingen uit mijn leven.
Bij mij kan je dat blijkbaar merken dat ik hallucineer als ik heel snel praat.
O nee! Maar het is beter om ermee te lachen dan ermee in te zitten.
@Kleine: ik heb dat ook! Ik droom een heel realistische situatie nl. dat ik net ben gaan slapen (wat ik dus in het echt net gedaan heb) en dan komt er een gigantisch vieze, harige en grote spin op me af vanaf het plafond aan haar reuze draad. Uit paniek schreeuw ik me te pletter en spurt ik naar de lichtschakelaar om dan verdwaasd wakker te worden en een even in paniek en klaarwakker lief aan te treffen. Nice. Meestal slaap ik meteen weer in maar mijn lief ligt dan nog een uur met een hartslag van 200 te vloeken
woehahaha! Da’s grappig!
Ik heb ook een slaapwandelaar naast mij liggen ‘s nachts. Ik heb de indruk dat het de laatste jaren veel beter is. Hij komt toch amper nog het bed uit als hij aan het dromen is, hij droomt wel heel vaak van insecten en aliens en gelooft mij dan absoluut niet als ik zeg dat ik géén alien ben en dat er géén insecten aan zijn voeten zitten. Ik schrik me dan ook altijd een ongeluk als hij in ‘t midden van de nacht ineens al gillend op het bed springt
Haha, heb ik ook ! Al is het een tijdje geleden dat ik echt opgestaan ben.
Toen ik nog alleen woonde maakte ik mij klaar om te gaan werken,’t was 01u ‘s nachts en ik dacht dat ik nog wat tijd had om te eten enz..aan de saaie muziek op de radio begon ik stilaan te beseffen dat er iets fout zat.Koffiezet uit ,kleren uit en opnieuw gaan slapen…Of die keer dat ik inbrekers zag aan het raam(3e verdiep)…al waren die er niet, en ik maar roepen:”Ela, wat doen jullie daar!”. Mijn man (toen vriendje nog) shrok zich te pletter en nadat ik zalig verder sliep lag hij onpasselijk van het verschieten,nog een tijdje wakker. ‘k Wist het zelfs niet dat ik zo liggen roepen had…
Nu gaat het relatief goed,wel half en half wakker worden ‘s nachts..
Ja, nu is de vraag nog: hoe schaars gekleed was dat dan?
Slaapwandelen doe ik niet, maar ik kan wel heel levendig dromen. En af en toe heb ik net voor ik in slaap van het heel vreemde gevoel van in een bodemloze put te vallen, en dan gil ik mezelf ook wakker…
@ Vivache, ja dat dacht ik ook precies!
Tjongejonge, durf je nog wel de deur open te doen? Als je het zo schrijft lijkt het wel grappig moet ik bekennen, maar het zelf meemaken is toch een beetje anders.. 
Hoe erg was het exact, Prutsen?
Wat een nieuwsgierige lezers hier toch
.
.
Als je zelf gewoon bent om rond te lopen zoals de schaars geklede dames in de r&b videoclips van tegenwoordig, valt het nogal mee. Laat ons het erop houden dat het een weinig aan de verbeelding overlatend nachtkleedje was
dan nog een geluk dat het geen dertig graden was buiten – sommige medemensen, waaronder de deze hier , hebben dan helemaal nikske meer aan…
Wat een tof verhaal!
Ben eens benieuwd wat die postbode thuis gaat vertellen
[...] trouwens niet de enige die er last van heeft. gelukkig ben ik de postbode nog niet [...]